Τα δύο ερωτήματα για τη στρατηγική των ΗΠΑ
Ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν με εντολή του Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί την πιο πρόσφατη προσπάθεια να δοκιμαστεί μια μέχρι στιγμής ανεπιβεβαίωτη θεωρία για τον πόλεμο με το Ιράν, ότι η ανώτερη ισχύς των ΗΠΑ θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Σύμφωνα με ανάλυση του CNN, η στρατηγική βασίζεται σε μια απλή παραδοχή ότι το μπλοκάρισμα των εξαγωγών πετρελαίου και των εισαγωγών του Ιράν θα προκαλέσει κοινωνική αναταραχή. Αυτό θα ασκήσει αφόρητη πίεση στο καθεστώς ώστε να υποκύψει στις απαιτήσεις των ΗΠΑ να αποκηρύξει οριστικά το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Στην Ουάσιγκτον, αυτό φαίνεται λογικό. Κάθε έθνος, είτε πρόκειται για ριζοσπαστική θεοκρατία είτε για δυτική δημοκρατία, θα καταρρεύσει αν δεν μπορεί να εξασφαλίσει πρόσβαση στα βασικά: τροφή, ενέργεια και εργασία. Όταν οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ βλέπουν τον πληθωρισμό να εκτινάσσεται στα ύψη, απώλειες θέσεων εργασίας και ελλείψεις στην Τεχεράνη, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο αποκλεισμός δύο εβδομάδων αποδίδει.
«Ο αποκλεισμός είναι ιδιοφυής, εντάξει;» δήλωσε ο Τραμπ την Τετάρτη. Και συνέχισε «Η οικονομία τους βρίσκεται σε πραγματική δυσχέρεια. Είναι μια νεκρή οικονομία». Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι τόσο ικανοποιημένος με το σχέδιο που έχει προετοιμάσει τους συνεργάτες του για να διαρκέσει πολύ περισσότερο, σύμφωνα με το CNN.
Ο ναυτικός αποκλεισμός αποτελεί έναν τρόπο άσκησης πίεσης στο Ιράν χωρίς να διακινδυνεύονται αμερικανικές απώλειες με χερσαίες επιχειρήσεις ή με την επανάληψη των βομβαρδισμών, οι οποίοι ήταν αμείλικτοι αλλά ατελέσφοροι. Ένας άλλος λόγος είναι ότι επιδιώκει να αποκαταστήσει την επιρροή των ΗΠΑ στον οικονομικό πόλεμο, η οποία υπονομεύθηκε όταν το Ιράν προκάλεσε μια παγκόσμια κρίση κλείνοντας τα Στενά του Ορμούζ.
F-35 σταθμευμένο σε αεροπλανοφόρο
U.S. Central Command
Η οικονομία των ΗΠΑ είναι κατά πολύ ισχυρότερη από εκείνη του Ιράν, οπότε δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία αμφιβολία. Από την άλλη πλευρά η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατέστρεψε τον ιρανικό στρατό, αλλά δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μια στρατηγική νίκη στον πόλεμο.
Τα δύο κρίσιμα ερωτήματα
Η αισιοδοξία του Τραμπ θα βρεθεί αντιμέτωπη με δύο ερωτήματα που θα καθορίσουν την τύχη της τελευταίας στρατηγικής του σε έναν πόλεμο που συχνά φαινόταν να στερείται λογικής ή τελικού στόχου.
Το πρώτο είναι πόσο καιρό ο Τραμπ, οι συνάδελφοί του Ρεπουμπλικάνοι και ο αμερικανικός λαός θα αντέξουν το αυξανόμενο κόστος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της τιμής της βενζίνης που ξεπερνά τα 4 δολάρια και της πιθανής αύξησης του πληθωρισμού. Οι ψηφοφόροι που θα πάνε στις κάλπες στις ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβρη είναι ήδη εξοργισμένοι με το υψηλό κόστος ζωής και την οικονομική πολιτική του Τραμπ.
Το δεύτερο ερώτημα είναι αν το σχέδιο βασίζεται σε ρεαλιστικές πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες στο Ιράν και σε ορθή λογική ως προς τον τρόπο με τον οποίο ενδέχεται να αντιδράσουν οι ηγέτες της χώρας. Υπάρχει, άλλωστε, μια μακρά και αμφίβολη τάση στην Ουάσιγκτον να εφαρμόζεται η αμερικανική λογική σε κοινωνίες της Μέσης Ανατολής που δεν αντιδρούν όπως περιμένουν οι πρόεδροι των ΗΠΑ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος στοιχηματίζει ότι οι ηγέτες του Ιράν, σε μια ισλαμική θεοκρατία με ιστορικό να προκαλούν πόνο στον ίδιο τον λαό τους, θα αντιδράσουν αποκλειστικά με οικονομικά κίνητρα, όπως ίσως θα έκανε ο ίδιος αν βρισκόταν στη θέση τους.