Τι έχει αυτό φιλμ που πάει κόντρα στις γνώμες και τους κριτικούς και γεμίζει αίθουσες;
Είναι νόμος πλέον ότι τα biopics δεν είναι για όλους. Από τη μία έχουμε γεμίσει με φιλμ τέτοιου είδους -με τις μισές και βάλε να μην αξίζουν- ενώ οι υπόλοιπες έρχονται να μας πουν μια ιστορία ή έναν μύθο με τον πλέον ωραιοποιημένο τρόπο, καθώς στην παραγωγή βρίσκονται άνθρωποι του στενότερου κύκλου.
Με λίγα λόγια, το MICHAEL, η βιογραφία δηλαδή του Michael Jackson, μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες ever, είναι ένα φιλμ που ανήκει ξεκάθαρα και στις δύο παραπάνω κατηγορίες.
Ίσως για αυτό και να έχει φάει τόσο hate, ειδικά από τους κριτικούς κινηματογράφου. Και αυτό το κάνει κακό; Όχι απαραίτητα. Σίγουρα του δίνει αφορμές για συζητήσεις, ειδικά από τη στιγμή που όλος ο κόσμος συρρέει μαζικά για να το παρακολουθήσει.
Τι δείχνει όμως η ταινία;
Ο Michael Jackson, ο «Βασιλιάς της Ποπ» δεν ήταν ποτέ μια “εύκολη” ιστορία για να ειπωθεί. Ο τύπος όμως ήταν φαινόμενο αλλά το φιλμ δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να τον αποδομήσει. Αντιθέτως, τον παρουσιάζει όπως τον έζησε ο περισσότερος κόσμος. Δηλαδή πάνω στη σκηνή, larger than life να κινείται όπως μόνο αυτός μπορούσε και να συνδυάζει παράλληλα την τρομερή φωνή του.
Η σκηνοθεσία του Antoine Fuqua δίνει ρυθμό, ένταση και μια σχεδόν συναυλιακή εμπειρία. Δεν είναι η πιο βαθιά του δουλειά, αλλά είναι από τις πιο “ζωντανές”, σε επίπεδο που θες να σηκωθείς κατά τη διάρκεια της ταινίας για να (προσπαθήσεις να) χορέψεις όπως εκείνος. Τα performance κομμάτια είναι κινηματογραφημένα με τέτοιο τρόπο που σε κάνουν να ξεχνάς ότι κάθεσαι σε κάθισμα κινηματογράφου.
Και μετά έρχεται ο Jaafar Jackson
Δεν είναι απλά καλός, αλλά τρομακτικά πειστικός. Υπάρχουν στιγμές που η λεπτή γραμμή ανάμεσα σε ερμηνεία και αναβίωση εξαφανίζεται, και η φωνή, το σώμα, με την ενέργεια, να κουμπώνουν σε ένα αποτέλεσμα που μοιάζει λιγότερο με “ρόλο” και περισσότερο με «παίζω τον εαυτό μου».
Το σενάριο δεν σκάβει βαθιά. Δεν θα βρεις εδώ μια αποκαλυπτική ματιά στη σκοτεινή πλευρά ή στις πιο δύσκολες σχέσεις της ζωής του και αυτό πιθανότατα θα ενοχλήσει όσους περίμεναν κάτι πιο τολμηρό. Ενδεχομένως να το δούμε στο δεύτερο μέρος. Ακριβώς, θα υπάρξει και δεύτερο part. Λογικά πάντα.
Το MICHAEL είναι μια εμπειρία, αλλά ένα reminder του γιατί αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να κάνει τόσο κόσμο να ουρλιάζει, να χορεύει, να νιώθει. Και ναι, όταν τελειώσει η ταινία, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να θες να βγεις έξω, όχι όμως για ανάλυση, αλλά για χορό ακούγοντας Billie Jean.
Το MICHAEL που παίζεται στις ελληνικές αίθουσες από την Tanweer, μπορεί να μην είναι η καλύτερη βιογραφική ταινία που θα δεις, Σίγουρα, όμως, είναι από τις πιο διασκεδαστικές.