«Θέλω να στείλω ένα μήνυμα. Πόσες φορές πήγε το δάχτυλό μου στο τηλέφωνο; Να την πάρω; Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω θα είχα πάει σπίτι της Κυριακής να πιω καφέ. Έκανε τον πιο ωραίο καφέ. Να είμαι η τελευταία μάνα που κλαίει το παιδί της. Καμία άλλη μάνα να μην κλάψει το παιδί της. Οι μαμάδες καταλαβαίνουν. Θέλω να την αγκαλιάσω, να την μυρίσω… Παρακαλάω κάθε βράδυ την Παναγία να μου τη στείλει στον ύπνο μου έστω ένα λεπτό να μου πει «δεν πόνεσα ρε μαμά. Προσέχω πολλά παιδάκια εδώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μυρωδιά της, το κλάμα της. Πηγαίνω και χαϊδεύω τα μάρμαρα και λέω ‘το κοριτσάκι μου, το παιδάκι μου είναι εδώ μέσα. Γιατί το παιδί μου είναι εκεί; Γιατί δεν βρέθηκε κανείς να τη βοηθήσει; Βγήκα από το ψυχιατρείο, είμαι σε φαρμακευτική αγωγή. Να βγουν οι γυναίκες να καταγγείλουν τον κακοποιητή τους